Η δημοκρατία καίγεται — ενώ αυτοί οι «φιλελεύθεροι» βλάκες ντροπιάζουν τον εαυτό τους

Ο Bill Maher και ο γερουσιαστής John Fetterman κάθονταν και冗αστεΐζονταν για τη νέα αίθουσα χορού του Λευκού Οίκου του Donald Trump, σαν δύο πλούσιοι τύποι σε ένα country club που κάνουν πλάκα με κοκτέιλ ενώ η δημοκρατία καίγεται έξω από το παράθυρο.

Ο Maher απέρριψε την αγανάκτηση αποκαλώντας το κόστος «ψιλά». Ο Fetterman έστριψε τα μάτια του και υποβάθμισε την αντίδραση σε «Σύνδρομο Παραφροσύνης Τραμπ». Σχεδόν αλληλοσυγχάρηκαν για το ότι είναι οι δύο τελευταίοι τάχα λογικοί άνθρωποι στην αμερικανική πολιτική.

Ηρεμήστε, χωριάτες, ουσιαστικά έλεγαν. Είναι απλώς μια προσθήκη επιχρυσωμένου παλατιού 330 εκατομμυρίων δολαρίων για έναν άνθρωπο που ήδη αντιμετωπίζει την προεδρία σαν ιδιωτικό καζίνο του.

Αυτή είναι η αποστασιοποίηση της ελίτ στην Αμερική σήμερα. Αλαζονεία. Αυτάρεσκεια. Ιστορική αμάθεια.

Όχι, Bill. Ο κόσμος δεν είναι θυμωμένος επειδή ο Τραμπ αγαπά τους πολυελαίους. Είναι θυμωμένος επειδή τα σύμβολα έχουν σημασία στην πολιτική. Πάντα είχαν.

Οι Αμερικανοί βλέπουν έναν πρόεδρο που ήδη έχει τυλιχτεί σε επίχρυση υπερβολή να προσπαθεί να χτίσει μια τεράστια επιχρυσωμένη αίθουσα χορού, ενώ εκατομμύρια εργαζόμενοι δεν μπορούν να πληρώσουν ενοίκιο, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, παιδική μέριμνα ή ακόμα και τρόφιμα. Και στη συνέχεια τους λένε πολυεκατομμυριούχοι celebrities ότι το να παρατηρούν τον συμβολισμό τους κάνει κάπως παράλογους.

Αυτό δεν είναι «Σύνδρομο Παραφροσύνης Τραμπ», είναι κάτι που λέγεται «πολιτική συνειδητοποίηση».

Οι ιδρυτές αυτής της χώρας πολέμησαν μια επανάσταση ενάντια στην αριστοκρατία. Ενάντια σε βασιλιάδες και κληρονομική εξουσία τυλιγμένη σε πολυτέλεια και θέαμα. Ο Thomas Jefferson προειδοποιούσε επανειλημμένα για την άνοδο μιας «τεχνητής αριστοκρατίας» χτισμένης στον πλούτο αντί στην αξία. Ο Teddy Roosevelt πέρασε χρόνια προειδοποιώντας τους Αμερικανούς ότι ο συγκεντρωμένος πλούτος μετατρέπει τη δημοκρατία σε ολιγαρχία και μας έδωσε τον φόρο κληρονομίας (τον οποίο οι σημερινοί Ρεπουμπλικάνοι έχουν ακρωτηριάσει).

Αλλά τώρα έχουμε πολιτικές celebrities και ψυχαγωγούς των μέσων ενημέρωσης που περιφρονούν τους απλούς Αμερικανούς επειδή αναγνωρίζουν το προφανές.

Μια επιχρυσωμένη αίθουσα χορού προσαρτημένη στον Λευκό Οίκο δεν είναι απλώς μια αίθουσα χορού: είναι μια δήλωση για την εξουσία.

Οι αυταρχικοί ηγέτες σε όλη την ιστορία πάντα καταλάβαιναν και εκμεταλλεύονταν τη δύναμη του θεάματος. Παλάτια. Πύργοι. Χρυσός. Τεράστιες αίθουσες. Τόξα. Αγάλματα του εαυτού τους. Μεγαλοπρεπής αρχιτεκτονική σχεδιασμένη όχι για να υπηρετεί τη δημοκρατία αλλά για να δοξάζει τον ηγέτη που την έχτισε.

Ο στόχος είναι ψυχολογικός, να ανυψώσει τον ηγέτη πάνω από τους απλούς πολίτες. Να κάνει την εξουσία να φαίνεται απρόσιτη, βασιλική και μόνιμη. Και ο Donald Trump έχει περάσει ολόκληρη τη δημόσια ζωή του προσπαθώντας απεγνωσμένα να επιτύχει ακριβώς αυτή την αισθητική.

Χρυσά ασανσέρ. Χρυσά έπιπλα. Χρυσές οροφές. Χρυσά λογότυπα με το όνομά του σφραγισμένο σε ό,τι αγγίζει, σαν μονάρχης που σφραγίζει το βασίλειό του.

Έτσι, όταν οι επικριτές απωθούνται από την ιδέα μιας επιχρυσωμένης αίθουσας χορού του Τραμπ προσαρτημένης στο Σπίτι του Λαού, δεν αντιδρούν σε κουρτίνες και γυψοσανίδες. Αντιδρούν σε αυτό που αντιπροσωπεύει: τη μετατροπή της δημοκρατικής κυβέρνησης σε προσωπικό branding για έναν δισεκατομμυριούχο ισχυρό άνδρα.

Ο Maher απορρίπτει τα 330 εκατομμύρια δολάρια ως «ψιλά». Αυτό είναι εύκολο να το πεις όταν είσαι αρκετά πλούσιος για να ξοδέψεις περισσότερα σε κρασί απόψε από όσα πολλοί Αμερικανοί ξοδεύουν σε τρόφιμα κάθε μήνα. Αλλά το πραγματικό ζήτημα είναι ακόμα μεγαλύτερο από το ακατέργαστο ποσό σε δολάρια: πρόκειται για ηθική αισχρότητα.

Η Αμερική έχει βετεράνους που κοιμούνται κάτω από γέφυρες. Τα δημόσια σχολεία ζητιανεύουν από γονείς για προμήθειες. Οι ηλικιωμένοι μετράνε τη δόση ινσουλίνης και τα φάρμακα πίεσής τους. Οι νέοι άνθρωποι καταπλακώνονται από φοιτητικά χρέη. Ολόκληρες πόλεις δηλητηριάζονται από εταιρική απληστία ενώ διεφθαρμένοι πολιτικοί όπως ο Fetterman αδιαφορούν.

Και εν μέσω όλων αυτών, η πολιτική και μιντιακή ελίτ θέλει το κοινό να θαυμάζει μια επίχρυση αίθουσα χορού, επειδή προφανώς η υπερβολή αυτή καθαυτή έχει γίνει μορφή πατριωτισμού.

Αυτό έχει κάνει η μετα-Ρεϊγκανική νεοφιλελεύθερη σήψη στην κοινωνία μας. Μορβιδικά πλούσιοι άνθρωποι και οι κόλακές τους όπως ο Fetterman μας λένε τώρα ότι η χλιδή είναι σοφία, ότι η αισθητική των δισεκατομμυριούχων είναι εγγενώς αξιοθαύμαστη, και ότι η κριτική στις γκροτέσκες επιδείξεις πλούτου είναι «φθόνος των χωρικών» αντί για ανησυχία για την επιβίωση της δημοκρατίας μας.

Η προοδευτική κριτική αυτού του είδους επίδειξης δεν αφορούσε ποτέ το «μίσος της επιτυχίας». Αφορούσε πάντα την αντίθεση στη συγκεντρωμένη εξουσία που μεταμφιέζεται ως αρετή.

Ένας δάσκαλος συνεισφέρει περισσότερο στον πολιτισμό από έναν απατεώνα ακινήτων που εμπορεύεται το όνομά του σαν πολυτελή μάρκα αρώματος. Μια νοσοκόμα συνεισφέρει περισσότερο από έναν δισεκατομμυριούχο φοροφυγά που κρύβει κέρδη στο εξωτερικό. Ένας εργαζόμενος σε συνδικάτο που χτίζει δρόμους συνεισφέρει περισσότερο από έναν ακόμα παράσιτο hedge fund που παίζει τις αγορές από το penthouse του στο Μανχάταν.

Τραγικά, η μιντιακή κουλτούρα της Αμερικής αντιμετωπίζει όλο και περισσότερο τον πλούτο αυτόν καθαυτόν ως απόδειξη μεγαλείου. Ο Τραμπ δεν εφηύρε αυτή την αρρώστια· απλώς την εξόπλισε.

Και αυτό που κάνει τα σχόλια του Maher και του Fetterman ιδιαίτερα εκνευριστικά είναι η περιφρόνηση που κρύβεται μέσα τους. Η υπόθεση ότι οι απλοί άνθρωποι είναι ηλίθιοι. Συναισθηματικοί. Υστερικοί.

Αν αντιτάσσεσαι στη δισεκατομμυριούχο πρόεδρο που χτίζει μια φανταχτερή επέκταση παλατιού ενώ η ανισότητα εκρήγνυται, σίγουρα έχεις «TDS».

Τι προσβολή στην ιστορία. Ήταν «Σύνδρομο Παραφροσύνης Γεωργίου Γ'» όταν οι Αμερικανοί απέρριψαν τη μοναρχία; Ήταν «Σύνδρομο Παραφροσύνης Ληστών Βαρόνων» όταν οι προοδευτικοί πολέμησαν τους ολιγάρχες της Επίχρυσης Εποχής; Ήταν παράλογο να παρατηρήσεις ότι οι ακραίες συγκεντρώσεις πλούτου οδήγησαν στην Μεγάλη Ύφεση των Ρεπουμπλικάνων και αναπόφευκτα στρέβλωσαν τη δημοκρατία;

Γιατί αυτό είναι το πραγματικό ζήτημα εδώ, όχι μια αίθουσα χορού ή ένα έργο κατασκευής.

Η Χρυσή Αίθουσα Χορού Τραμπ-Έπσταϊν είναι σύμπτωμα μιας πολύ βαθύτερης κρίσης στην αμερικανική ζωή. Η πολιτική έχει γίνει θέατρο, η διακυβέρνηση έχει γίνει branding, και οι πολίτες εκπαιδεύονται από δισεκατομμυριούχους να σκέφτονται τους ηγέτες όχι ως δημόσιους υπαλλήλους αλλά ως celebrity ηγεμόνες των οποίων η υπερβολή πρέπει να εμπνέει δέος.

Αυτό είναι δηλητήριο για μια δημοκρατία. Και οι άνθρωποι που αποκαλούν τον εαυτό τους συντηρητικούς θα έπρεπε επίσης να ανησυχούν.

Στη γενιά του πατέρα μου, ο συντηρητισμός ισχυριζόταν ότι εκτιμά την ταπεινοφροσύνη, την αυτοσυγκράτηση, την πολιτική αρετή και την καχυποψία απέναντι στη συγκεντρωμένη εξουσία. Τώρα οι αυτοαποκαλούμενοι συντηρητικοί επευφημούν το θέαμα των δισεκατομμυριούχων σαν αυλικοί που χειροκροτούν τη νεότερη πτέρυγα του παλατιού του βασιλιά… ή τα αόρατα ρούχα του.

Εν τω μεταξύ, οι Αμερικανοί της εργατικής τάξης καλούνται να πολεμούν πολιτισμικούς πολέμους εναντίον των γειτόνων τους ενώ οι υπερπλούσιοι συγκεντρώνουν πλούτο σε επίπεδα που δεν έχουν παρατηρηθεί από τη δεκαετία του 1920. Αυτό δεν είναι λαϊκισμός: είναι αριστοκρατία με καρφίτσα σημαίας.

Ο Λευκός Οίκος δεν υποτίθεται ότι ήταν ποτέ Βερσαλλίες. Η προεδρία δεν υποτίθεται ότι ήταν ποτέ θρόνος τυλιγμένος σε χρυσά φύλλα και εγωισμό. Μια δημοκρατία επιβιώνει μόνο όταν οι ηγέτες παραμένουν πολίτες ανάμεσα σε πολίτες. Τη στιγμή που η πολιτική εξουσία γίνεται αχώριστη από την προσωπική μεγαλοπρέπεια, η δημοκρατία αρχίζει να ολισθαίνει προς κάτι πιο σκοτεινό.

Ο κόσμος δεν είναι θυμωμένος επειδή ο Τραμπ αγαπά τις αίθουσες χορού, αλλά επειδή πάρα πολλοί ισχυροί άνθρωποι όπως ο Bill Maher και ο John Fetterman δεν θυμούνται πλέον τι υποτίθεται ότι πρέπει να είναι η Αμερική. Οι Αμερικανοί δεν είναι «παραφρονισμένοι» όταν αναγνωρίζουν τη δυσοσμία της ολιγαρχίας τυλιγμένης σε χρυσή μπογιά και πουλημένης ως πατριωτισμός.

Αν είσαι τόσο μονωμένος από τον πλούτο, τη φήμη και την εγγύτητα στην εξουσία ώστε να μπορείς να κοιτάς έναν δισεκατομμυριούχο που μετατρέπει τον Λευκό Οίκο σε μνημείο για τον εαυτό του και να αδιαφορείς σαν να μην είναι τίποτα σπουδαίο, τότε ίσως εσείς είστε αυτοί που έχουν χάσει την επαφή με την πραγματικότητα, όχι τα εκατομμύρια Αμερικανών που αγωνίζονται ακόμα να κρατήσουν αυτή τη χώρα από το να γλιστρήσει, όπως έχει ήδη κάνει η Ρωσία, σε μια επίχρυση εκδοχή δεξιού αυταρχισμού.