Περνώντας ελπίδα μέσα από το keringkam

ΚΟΥΑΛΑ ΛΟΥΜΠΟΥΡ: Η πολύπλοκη χειροτεχνία φαινόταν να ανήκει σε έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο από τη ζωή που γνώριζε ο Fizal Yussop όταν έφτασε στο σχολείο Henry Gurney στο Puncak Borneo, Kuching. Αλλά όπως αποδείχθηκε, κατά τη διάρκεια της παραμονής του εκεί, θα γινόταν μια απίθανη πηγή σκοπού και κατεύθυνσης.

Ο Fizal γνώρισε το keringkam, μια μορφή κεντήματος που κατασκευάζεται επιμελώς με μεταλλική κλωστή, ενώ υποβαλλόταν σε αποκατάσταση στο σχολείο Henry Gurney. Το ίδρυμα αποτελεί μέρος του δικτύου διορθωτικών και κέντρων αποκατάστασης της Μαλαισίας για νέους παραβάτες ηλικίας μεταξύ 14 και 21 ετών.

Παράλληλα με την εκπαίδευση και την επαγγελματική κατάρτιση, οι τρόφιμοι έχουν την ευκαιρία να μάθουν δεξιότητες που μπορούν να τους βοηθήσουν να ανοικοδομήσουν τη ζωή τους μετά την αποχώρησή τους. Για τον Fizal, αυτή η ευκαιρία ήρθε με τη μορφή μιας βελόνας και κλωστής.

«Στην αρχή, δεν είχα ιδέα τι ήταν το keringkam. Αλλά όταν μου δόθηκε η ευκαιρία να μάθω, ήμουν πολύ χαρούμενος και σταδιακά ανέπτυξα πάθος για αυτό», είπε στη Bernama.

Γνωστή για τα περίτεχνα μοτίβα και την λεπτή επεξεργασία της, η τέχνη απαιτεί εξαιρετική υπομονή και ακρίβεια. Σαφώς, δεν ήταν κάτι που ο Fizal κατέκτησε από τη μια μέρα στην άλλη.

Ο ένατος από 14 αδέλφια από το Kampung Semariang, Kuching παραδέχτηκε ότι υπήρξαν στιγμές που σχεδόν τα παράτησε, ιδιαίτερα όταν αντιμετώπιζε πιο σύνθετα μοτίβα όπως ο ιβίσκος.

Παρόλα αυτά, επέμεινε. Μεταξύ Μαΐου 2023 και Φεβρουαρίου 2025, αφιέρωσε αμέτρητες ώρες μαθαίνοντας αυτή την τέχνη, χτίζοντας αργά τις δεξιότητες που απαιτούνται για να ολοκληρώσει έργα που μπορεί να χρειαστούν έως και έναν μήνα για να τελειώσουν.

Στην πορεία, η τέχνη άρχισε να διαμορφώνει περισσότερα από την τεχνική κεντήματος του: του δίδαξε υπομονή και πειθαρχία, ενώ ενίσχυσε την αυτοπεποίθησή του.

«Όταν βλέπω το τελειωμένο έργο μου, νιώθω απίστευτα χαρούμενος. Με παρακινεί να επιδιώξω αυτό το ενδιαφέρον πιο σοβαρά», είπε.

Αφού αποχώρησε από το σχολείο Henry Gurney τον Δεκέμβριο, ο Fizal συνέχισε το ταξίδι του μέσω του προγράμματος Aspire που διοργανώνεται από τα Brooke Museums με υποστήριξη από το Yayasan Hasanah.

Το πρόγραμμα του επέτρεψε να αναπτύξει περαιτέρω τις δεξιότητές του, ενώ του έδωσε το θάρρος να σκεφτεί το μέλλον, συμπεριλαμβανομένου του τρόπου με τον οποίο θα μπορούσε κάποια μέρα να βοηθήσει να υποστηρίξει την οικογένειά του.

Η ιστορία του αποτελεί επίσης μέρος μιας ευρύτερης προσπάθειας για τη διατήρηση του keringkam, μιας παραδοσιακής τέχνης που έχει δει τον αριθμό των ασκούντων να μειώνεται τα τελευταία χρόνια.

Σύμφωνα με τη Salliza Sideni από τα Brookes Museums, οι ανησυχίες για το μέλλον του keringkam εμφανίστηκαν για πρώτη φορά όταν ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι περισσότεροι κεντητές ήταν ηλικιωμένοι.

«Το 2016, διαπιστώσαμε ότι μόνο ένας κεντητής keringkam ήταν κάτω των 30 ετών, ενώ οι υπόλοιποι ήταν γύρω στα 70. Αν η νεότερη γενιά δεν εμπλακεί, πώς μπορεί αυτή η τέχνη να διατηρηθεί;»

Για να αντιμετωπιστεί το ζήτημα, εισήχθησαν προγράμματα που εμπλέκουν εκπαιδευόμενους από το σχολείο Henry Gurney, το Sekolah Tunas Bakti και το Taman Seri Puteri στο Sarawak.

Οι συμμετέχοντες μαθαίνουν όχι μόνο παραδοσιακές τεχνικές κεντήματος αλλά εκτίθενται επίσης σε δεξιότητες επιχειρηματικότητας και εφοδιάζονται με βασικό εξοπλισμό που μπορεί να τους βοηθήσει να κερδίσουν εισόδημα μετά την ολοκλήρωση της αποκατάστασης.

Η Nurin Marini Ramlan, επικεφαλής τεχνών και δημόσιων χώρων του Yayasan Hasanah, δήλωσε ότι η πρωτοβουλία έχει δείξει πώς η διατήρηση της πολιτιστικής κληρονομιάς μπορεί να πηγαίνει χέρι-χέρι με την προσωπική ανάπτυξη.

Για τους συμμετέχοντες, το πρόγραμμα προσφέρει μια ευκαιρία να αναπτύξουν πειθαρχία, αυτοεκτίμηση και πρακτικές δεξιότητες. Για το keringkam, προσφέρει ελπίδα ότι η αιώνια τέχνη θα συνεχίσει να βρίσκει θέση σε νεότερα χέρια.