Ubi kayu επαναφανταστεί: Μετατρέποντας τις αυλικές συγκομιδές σε πιο υγιεινά, μελλοντικά προϊόντα τροφίμων

KUCHING, 28 Ιουνίου — Για πολλές οικογένειες, η εύρεση τροφίμων που είναι ταυτόχρονα θρεπτικά και κατάλληλα για συγκεκριμένες διατροφικές ανάγκες μπορεί να αποτελεί καθημερινή πρόκληση.

Καθώς η ευαισθητοποίηση σχετικά με τη δυσανεξία στη γλουτένη και την ευαισθησία στη ζάχαρη αυξάνεται σε ολόκληρη την περιοχή Ασίας-Ειρηνικού, όλο και περισσότεροι καταναλωτές αναζητούν εναλλακτικές λύσεις που αισθάνονται ασφαλέστερες, απλούστερες και καταλληλότερες για τη μακροπρόθεσμη ευεξία.

Η περιφερειακή αγορά χωρίς γλουτένη αναμένεται να φτάσει τα 3,2 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ (σε τρέχουσα ισοτιμία, 13,2 δισεκατομμύρια RM) έως το 2030, με ετήσια ανάπτυξη μεταξύ 6,7 και 12,1 τοις εκατό.

Στη Μαλαισία, αυτή η αλλαγή συνδυάζεται επίσης με αυξανόμενη εστίαση της δημόσιας υγείας στη μείωση της κατανάλωσης ζάχαρης και τη βελτίωση της καθημερινής διατροφής.

Η Εθνική Έρευνα Υγείας και Νοσηρότητας 2023 δείχνει ότι το 15,6 τοις εκατό των ενηλίκων Μαλαισίας ζουν με διαβήτη, ενώ το 54,4 τοις εκατό είναι υπέρβαροι ή παχύσαρκοι.

Στο πλαίσιο αυτό, οικεία βασικά τρόφιμα αρχίζουν να φαίνονται διαφορετικά.

Γνωστή εδώ και καιρό τοπικά ως 'ubi kayu', η μανιόκα έχει βαθιές ρίζες στη μαλαισιανή διατροφική κουλτούρα, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης της ως τρόφιμο επιβίωσης και υποκατάστατο ρυζιού κατά τις ελλείψεις του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Σήμερα, επανεμφανίζεται ως συστατικό φιλικό προς τα αλλεργιογόνα, που συνδέεται με πρεβιοτικά και ανθεκτικά άμυλα, καθιστώντας το ολοένα και πιο σχετικό στις συζητήσεις γύρω από πιο υγιεινές εναλλακτικές λύσεις.

Το εγχώριο τμήμα τροποποιημένου αλευριού μανιόκας (mocaf) της Μαλαισίας αποτιμάται σε περίπου 14,95 εκατομμύρια RM σε αρτοποιήματα, υποστηριζόμενο από καινοτομία μικρομεσαίων επιχειρήσεων (ΜΜΕ) και αυξανόμενο ενδιαφέρον για την επισιτιστική ασφάλεια.

Σε ολόκληρη την περιοχή, μια απάντηση διαμορφώνεται στο Σιάκ, Ριάου στην Ινδονησία, όπου μια μικρή επιχείρηση που ονομάζεται Telarasa μετατρέπει την τοπική μανιόκα σε πιο υγιεινά προϊόντα διατροφής, δημιουργώντας παράλληλα πιο αξιόπιστη ζήτηση για τους καλλιεργητές και τους ψαράδες των χωριών.

Ο Wibowo Nugroho, 33 ετών, δεν ξεκίνησε την Telarasa με ένα μεγαλεπήβολο επιχειρηματικό σχέδιο.

Την ίδρυσε επειδή το παιδί του είχε σοβαρές ευαισθησίες στη γλουτένη και τη ζάχαρη, και ήταν δύσκολο να βρει ασφαλείς επιλογές τροφίμων.

Ενώ αναζητούσε λύσεις στο σπίτι, συνειδητοποίησε ότι άλλοι γονείς στη γειτονιά αντιμετώπιζαν παρόμοιες ανησυχίες, συμπεριλαμβανομένων οικογενειών που φρόντιζαν παιδιά με ειδικές ανάγκες όπως ADHD.

«Αρχικά, αυτό ήταν πραγματικά για τη δική μας οικογένεια», είπε ο Wibowo.

«Το παιδί μας χρειαζόταν ασφαλή τρόφιμα, και αποδείχθηκε ότι πολλοί γονείς στη γειτονιά μοιράζονταν την ίδια ανησυχία.»

Ταυτόχρονα, παρατήρησε κάτι άλλο κοντά στο σπίτι του.

Πολλοί κάτοικοι του Σιάκ καλλιεργούσαν μανιόκα σε μικρούς οικιακούς κήπους, συχνά χωρίς χημικά λιπάσματα ή φυτοφάρμακα.

Περίπου το 90 τοις εκατό της μανιόκας στην περιοχή θεωρούνταν χωρίς φυτοφάρμακα· ωστόσο, χωρίς σαφή αλυσίδα εφοδιασμού, μεγάλο μέρος της απλώς παρέμενε στο έδαφος.

«Η μανιόκα φυτεύτηκε, αλλά τελικά παρέμεινε στον κήπο», είπε ο Wibowo.

«Οι κάτοικοι δεν ήξεραν πού να την πουλήσουν.»

Αυτό το κενό έγινε το σημείο εκκίνησης για την Telarasa.

Αυτό που ξεκίνησε ως μικρής κλίμακας έρευνα κουζίνας εξελίχθηκε σταδιακά σε νάγκετς μανιόκας, αλεύρι mocaf ως υποκατάστατο σιταριού, μπισκότα χαμηλής περιεκτικότητας σε ζάχαρη και 'lekit lomek', ένα προϊόν που συνδυάζει το mocaf με το 'lomek' (Harpodon nehereus), ένα είδος ψαριού υφάλμυρου νερού που αγνοούνταν για καιρό λόγω της υψηλής περιεκτικότητάς του σε νερό.

Με αυτόν τον τρόπο, η Telarasa όχι μόνο δημιούργησε πιο υγιεινές επιλογές τροφίμων, αλλά άνοιξε και μια άλλη πηγή αξίας για τους τοπικούς ψαράδες.

Σήμερα, η Telarasa απορροφά περίπου 200 έως 250 κιλά μανιόκας ανά μήνα, με την παραγωγή να ρυθμίζεται σταδιακά ώστε να ανταποκρίνεται στη ζήτηση και να αποφεύγεται η περιττή πίεση στους καλλιεργητές.

Η επιχείρηση εισήλθε σε νέα φάση μετά την ένταξή της στο Sentra Kreatif Lestari Siak (Skelas) – ένα πρόγραμμα επώασης μέσω της Siak Sustainable Business Incubation (Kubisa) και του Siak Innovation Challenge.

Σε διάστημα έξι μηνών, η επιχείρηση έλαβε καθοδήγηση σχετικά με την ασφάλεια τροφίμων, τη συσκευασία, τα οικονομικά και το μάρκετινγκ, μαζί με πρόσβαση σε ευρύτερα επιχειρηματικά δίκτυα.

Ένα αποτέλεσμα ήταν μια αυξανόμενη σύνδεση με κοινότητες υγιεινής διατροφής όπως η Dapur Mempura, η οποία χρησιμοποιεί πλέον το mocaf της Telarasa για να φτιάχνει το χαρακτηριστικό 'Bolu Komojo' του Σιάκ.

Η επώαση βοήθησε επίσης στην οξύτερη προσέγγιση της Telarasa για μηδενικά απόβλητα.

Οι φλούδες και οι πυρήνες μανιόκας κομποστοποιούνται, τα νεαρά φύλλα πωλούνται ή καταναλώνονται, τα παλαιότερα φύλλα γίνονται ζωοτροφή, και το υπόλοιπο άλευρο χρησιμοποιείται ως τροφή για κοτόπουλα.

Αυτό που κάποτε θα μπορούσε να απορριφθεί επιστρέφει τώρα στον τοπικό κύκλο.

Για τον Cerli Febri Ramadani, εκπρόσωπο της Skelas, εδώ είναι που η επιχείρηση γίνεται μεγαλύτερη από το ίδιο το προϊόν.

«Μια επιχείρηση σαν αυτή αποδεικνύει ότι η οικονομική ανάκαμψη μπορεί να συμβαδίζει με την περιβαλλοντική αποκατάσταση και την ενίσχυση των τοπικών κοινοτήτων.»

Αυτή η αλλαγή αρχίζει να φαίνεται και σε χρηματοοικονομικούς όρους.

Το μηνιαίο εισόδημα, κάποτε κάτω από ένα εκατομμύριο ρουπίες (περίπου 230 RM), έχει ανέλθει σε περίπου 1,5 έως 2 εκατομμύρια ρουπίες (348–465 RM) τους τελευταίους δύο μήνες.

Η επίδραση γίνεται αισθητή και πέρα από την Telarasa. Οι τοπικοί καλλιεργητές μανιόκας έχουν πλέον έναν πιο σταθερό αγοραστή, ενώ η ζήτηση για προϊόντα με βάση το lomek δημιουργεί νέες ευκαιρίες για ψαράδες και συνεργαζόμενες κουζίνες.

Για τον Wibowo, ωστόσο, ο μεγαλύτερος στόχος παραμένει απλός – η επιχείρηση να αναπτυχθεί, να απορροφά περισσότερη μανιόκα και τοπικά θαλασσινά, να δημιουργεί θέσεις εργασίας και να παραμένει προσηλωμένη στην υγεία και το περιβάλλον.

«Αν αυτά τα πράγματα μπορούν να βαδίζουν μαζί, σημαίνει ότι βρισκόμαστε στον σωστό δρόμο.»

Στο Σιάκ, η μανιόκα δεν είναι πλέον απλώς μια ταπεινή καλλιέργεια ή μια ανάμνηση δύσκολων εποχών.

Μέσω της Telarasa, γίνεται κάτι πιο ελπιδοφόρο: μια πιο υγιεινή επιλογή τροφίμων, πηγή τοπικού εισοδήματος και απόδειξη ότι μικρές οικογενειακές ανησυχίες μπορούν μερικές φορές να εξελιχθούν σε οφέλη για την ευρύτερη κοινότητα.

Η Skelas είναι τόσο ένας τόπος όσο και ένα φόρουμ για δημιουργικούς νέους ανθρώπους να εκφράζουν ιδέες για την εξερεύνηση του ανώτερου δυναμικού της Επαρχίας Σιάκ, διατηρώντας παράλληλα τη φυσική της βιωσιμότητα.

Επί του παρόντος, έχει καθοδηγήσει 26 επιχειρήσεις από διάφορους τομείς όπως η μόδα, οι γαστρονομικές επιχειρήσεις και οι εκπαιδευτικές υπηρεσίες.

Συνεχίζει να λειτουργεί υποστηρίζοντας το όραμα ενός «Πράσινου Σιάκ» για την επίτευξη του στόχου 1.000 πολύ μικρών ΜΜΕ ανά έτος, και την αύξηση των επιχειρήσεων δημιουργικής οικονομίας ως μέρος του σχεδίου Δείκτη Επιδόσεων Περιφερειακής Ανάπτυξης για την κυβέρνηση της Επαρχίας Σιάκ. — The Borneo Post

* Αυτό το άρθρο σχετίζεται με την Παγκόσμια Ημέρα Μανιόκας, που τηρείται ετησίως στις 28 Ιουνίου.