Τετράποδοι διασώστες φέρνουν ελπίδα —και στιγμές χαράς— εν μέσω της καταστροφής στη Βενεζουέλα

ΜΑΪΚΕΤΙΑ (Βενεζουέλα), 7 Ιουλίου — Η Σίσου αντιμετωπίζει τις αποστολές της στα ερείπια που άφησαν οι δύο σεισμοί στη Βενεζουέλα με την ίδια αποφασιστικότητα και ενέργεια που χρησιμοποιεί για να κυνηγήσει το αγαπημένο της παιχνίδι, μια πορτοκαλί και μπλε μπάλα.

Φορώντας το μπλε της λουρί, αυτό το ανήσυχο καφέ Λαμπραντόρ Ριτρίβερ μπαίνει στα συντρίμμια των κτιρίων που κατέρρευσαν στους σεισμούς της 24ης Ιουνίου.

Ψάχνει για επιζώντες μόνο με την όσφρησή της.

Το έργο σκύλων όπως η Σίσου, μέλος της αμερικανικής ομάδας διάσωσης Florida Task Force 2, έχει αποδειχθεί κρίσιμο για την εύρεση ανθρώπων ζωντανών σε έναν αγώνα δρόμου ενάντια στον χρόνο.

Έντεκα ημέρες μετά από μία από τις χειρότερες καταστροφές από σεισμό στη Λατινική Αμερική που κόστισε τη ζωή σε σχεδόν 3.000 ανθρώπους, οι διεθνείς ομάδες ολοκληρώνουν τις αποστολές τους με λίγες ελπίδες να βρουν άλλους ανθρώπους ζωντανούς.

Ωστόσο, οι σκύλοι έπαιξαν καθοριστικό ρόλο.

Τα ζώα είναι τα πρώτα που αναλαμβάνουν δράση όταν οι ομάδες φτάνουν σε τοποθεσία όπου πιστεύεται ότι υπάρχουν επιζώντες θαμμένοι στα ερείπια. Οι διπλοί σεισμοί κατέστρεψαν δεκάδες κατοικημένα συγκροτήματα κυρίως στην παράκτια περιοχή της Λα Γκουάιρα.

«Η δουλειά τους βασίζεται στον εντοπισμό του πού βρίσκονται άνθρωποι» αναγνωρίζοντας τη θερμοκρασία, τη σωματική οσμή και το διοξείδιο του άνθρακα που εκπνέουν τα θύματα, δήλωσε στο AFP ο Αλεξάντερ Παραντά, επίσης μέλος της Florida Task Force 2, δίπλα στην Πάιπερ, ένα Λαμπραντόρ Ριτρίβερ, που έσωσε δύο ανθρώπους στη Βενεζουέλα, στην πρώτη της αποστολή.

«Κάνουν μια δουλειά που εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε.»

Όταν ένας σκύλος ειδοποιεί για κάτι, οι διασώστες στέλνουν ένα δεύτερο ζώο για να επιβεβαιώσουν το εύρημα, είπε η Σύλβια Αράνγκο, χειρίστρια σκύλων από το 1998 που διαχειρίζεται τη Σίσου.

Από εκεί και πέρα, το ραντάρ ή οι κάμερες εξειδικεύουν τις συντεταγμένες του πού μπορεί να βρίσκονται τα θύματα.

Με την όσφρησή τους, οι σκύλοι έρευνας επιταχύνουν τις προσπάθειες διάσωσης ελέγχοντας γρήγορα μεγάλες εκτάσεις, είπε ο Παραντά, κάτι που είναι κρίσιμο δεδομένου ότι οι πιθανότητες εύρεσης ανθρώπων ζωντανών μειώνονται καθώς περνά το αρχικό παράθυρο των 72 ωρών.

«Ασφάλεια» 

Η Σίσου ήταν μία από τους περισσότερους από 120 τετράποδους διασώστες από μια ντουζίνα χώρες που αναπτύχθηκαν για να επιταχύνουν τις προσπάθειες διάσωσης σε αρκετές κοινότητες στη Λα Γκουάιρα, την περιοχή που επλήγη περισσότερο από τους ισχυρούς σεισμούς μεγέθους 7,2 και 7,5.

Κάποιοι, όπως ο Τσουνάμι, ένα ντόπιο μπόρντερ κόλεϊ με ένα μπλε μάτι και ένα καφέ μάτι, συγκίνησαν τους Βενεζουελάνους με ιστορίες υπέρβασης της αντιξοότητας: στην περίπτωση του Τσουνάμι, από ένα ζώο που διασώθηκε από κακοποίηση στο να σώζει τις ζωές άλλων.

Όπως και οι ανθρώπινοι σύντροφοί τους, εργάστηκαν σε βάρδιες 12 ωρών σε επικίνδυνες αποστολές.

Τα ζώα εργάστηκαν στις υψηλές θερμοκρασίες της Λα Γκουάιρα, εκτιθέμενα σε αφυδάτωση και εκδορές στο τρίχωμά τους, κάτι που ήταν ορατό στον λαιμό της Σίσου.

Επίσης, άνοιξαν τον δρόμο τους μέσα από τα ερείπια, ακόμα και μέσα από στενά τούνελ που σχηματίστηκαν στο χάος των σπασμένων τοίχων, στηλών και δοκαριών, αναζητώντας επιζώντες.

Οι επιχειρήσεις προκάλεσαν σε μερικά από αυτά τραυματισμούς και κατάγματα.

Αλλά ο κίνδυνος είναι μέρος της δουλειάς.

«Τη στιγμή που πατάμε το πόδι μας σε αυτούς τους σωρούς ερειπίων, δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι θα είμαστε ασφαλείς», είπε η Αράνγκο. «Πρέπει να εμπιστευόμαστε την εκπαίδευσή μας.»

Στιγμές κουταβίσιας αγάπης 

Αλλά ποιες ιδιότητες πρέπει να έχει ένας σκύλος για να γίνει διασώστης; Πολλή ενέργεια, αλλά και την ικανότητα να κινείται ατρόμητα σε ασταθή περιβάλλοντα.

Η Αράνγκο είπε ότι γενικά πρόκειται για δύναμη χαρακτήρα και επιθυμία για εξερεύνηση.

Αν και οι σκύλοι σε αυτή την αμερικανική ομάδα είναι κυρίως Λαμπραντόρ Ριτρίβερ, υπάρχουν επίσης Μπόρντερ Κόλεϊ, Γκόλντεν Ριτρίβερ, Βελγικά Μαλινουά και Γερμανικοί Ποιμενικοί.

Το Σάββατο, δέκα ημέρες μετά τους σεισμούς που έχουν αφήσει 2.954 νεκρούς και χιλιάδες ακόμα αγνοούμενους, οι βραζιλιάνικες και ισπανικές αποστολές συνέχισαν να ελέγχουν κατεστραμμένες περιοχές μαζί με τους σκύλους τους.

Αλλά για τη Σίσου και την Πάιπερ, ήρθε η ώρα να μαζέψουν τα παιχνίδια τους και να ετοιμαστούν να γυρίσουν σπίτι.

Στο τέλος των επιχειρήσεων, η Αράνγκο τόνισε ότι αυτό που τη συγκίνησε περισσότερο στην πρώτη αποστολή της Σίσου ήταν το να τη βλέπει να φέρνει χαρά σε μια θάλασσα θλίψης.

«Ήταν μια καταστροφική κατάσταση», είπε η Αράνγκο.

«Όταν κάποιος έρχεται κοντά με την καρδιά του να πονάει, μπορούμε να τον κάνουμε να χαμογελάσει, και τα παιδιά μπορούν να πλησιάσουν τους σκύλους μας και να τους χαϊδέψουν», είπε.

«Είναι επίσης αυτή η ευκαιρία να συνδεθούμε με άλλους ανθρώπους, να προσπαθήσουμε ίσως, για εκείνη ακριβώς τη στιγμή, να μην σκεφτούμε τι συμβαίνει μέσα στις φρίκες που συμβαίνουν, και απλώς ίσως να αγαπηθούμε από ένα χαρούμενο κουτάβι.» — AFP