Zgłoszony skład USMNT na Mistrzostwa Świata i co mówi o Pochettino

Tyle w temacie wielkiego ogłoszenia w telewizji Fox w najbliższy wtorek.

Po tym, jak pod koniec tego tygodnia pojawiło się kilka przecieków dotyczących powołania lub pominięcia poszczególnych zawodników, „The Guardian" opublikował w sobotę – powołując się na wiele źródeł – pełny skład reprezentacji USA (USMNT) na Mistrzostwa Świata 2026, który miałby być autorstwa selekcjonera Mauricio Pochettino.

Poniżej przedstawiamy skład 26 zawodników według brytyjskiego medium, które od początku tej wiosny zatrudnia dwóch pełnoetatowych dziennikarzy piłkarskich na stałe rezydujących w USA.

Pamiętajcie, że nawet jeśli wszystkie nazwiska są dziś w 100% dokładne, nie oznacza to, że nie ulegną zmianie przed 1 czerwca ze względu na możliwe kontuzje pojawiające się w ostatniej chwili i inne czynniki.

Przeciekły skład USMNT

Bramkarze (3)

Chris Brady (Chicago Fire, 0 występów/0 goli), Matt Freese (New York City, 14/0), Matt Turner (New England Revolution, 53/0)

Obrońcy (10)

Max Arfsten (Columbus Crew, 18/1), Sergiño Dest (PSV, 37/2), Alex Freeman (Villarreal, 15/2), Mark McKenzie (Toulouse, 27/0), Tim Ream (Charlotte FC, 80/1), Chris Richards (Crystal Palace, 36/3), Antonee Robinson (Fulham, 52/4), Miles Robinson (FC Cincinnati, 38/3), Joe Scally (Borussia Mönchengladbach, 24/0), Auston Trusty (Celtic, 6/0)

Pomocnicy (4)

Tyler Adams (AFC Bournemouth, 52/2), Sebastian Berhalter* (Vancouver Whitecaps, 11/1), Weston McKennie (Juventus, 64/12), Cristian Roldan (Seattle Sounders, 45/0)

Ofensywni pomocnicy/skrzydłowi (6)

Brenden Aaronson (Leeds United, 57/9), Christian Pulisic (Milan, 84/32), Gio Reyna (Borussia Mönchengladbach, 36/9), Malik Tillman* (Bayer Leverkusen, 28/3), Tim Weah (Marseille, 49/7), Alejandro Zendejas* (Club América, 13/2)

Napastnicy (3)

Folarin Balogun* (AS Monaco, 25/8), Ricardo Pepi* (PSV, 35/13), Haji Wright (Coventry City, 20/7)

Źródło: The Guardian

Jak zawsze w takich przypadkach, jest kilka niespodzianek – wśród nich pominięcie defensywnego pomocnika Tannera Tessmana i napastnika Diego Luny oraz powołanie ofensywnych pomocników Alejandro Zendejasa i Gio Reyny.

Ponieważ oficjalne informacje są nadal objęte embargo, Pochettino oczywiście jeszcze publicznie nie wyjaśnił swoich wyborów. Możemy jednak domyślać się kilku rzeczy dotyczących jego toku myślenia na podstawie powołanych zawodników.

Więcej pytań niż odpowiedzi?

Jedną z najbardziej uderzających obserwacji jest to, jak bardzo ta lista nazwisk odbiega od regularnych wyborów kadrowych Pochettino w ciągu półtora roku jego pracy. Najprostszy wniosek jest taki, że te wybory po prostu nie przyniosły oczekiwanych rezultatów.

To najłatwiejszy sposób, by wyjaśnić, jak zawodnik taki jak Luna, który rozegrał dla Pochettino 17 meczów i 10 razy wyszedł w pierwszym składzie, mógł zostać pominięty, podczas gdy Reyna, który w tym samym czasie zaliczył pięć występów i jeden start, znalazł się w kadrze.

Mimo że Reyna dysponuje lepszymi umiejętnościami technicznymi i bogatszym doświadczeniem klubowym, budzi ogromne pytania dotyczące swojej wytrzymałości, braku atletyzmu i wpływu na chemię w drużynie – czego Luna nie wzbudza. Ostatnio rozegrał też znacznie mniej minut na poziomie klubowym, nawet biorąc pod uwagę, że Luna rozpoczął sezon MLS 2026 z drobnym problemem z kolanem.

Trudno więc nazwać powołanie Reyny czymś innym niż wyborem „z przeczucia", skoro dane z jego wcześniejszych występów niemal wcale nie wskazują, że był lepszym zawodnikiem w koszulce USMNT.

To samo można powiedzieć o pominięciu przez Pochettino Tessmana, który zagrał w sześciu ostatnich meczach towarzyskich USMNT i w trzech wyszedł w pierwszym składzie. W tym przypadku możliwe jest też, że niedawne naciągnięcie mięśnia wpłynęło na decyzję Pochettino.

Gotowi na grę trójką obrońców

Tymczasem powołanie sześciu zawodników zdolnych grać na pozycji środkowego obrońcy prawdopodobnie potwierdza to, w co obserwatorzy USMNT wierzyli przez większą część roku – że Pochettino prawdopodobnie będzie przez znaczną część turnieju wystawiał ustawienie z trójką lub piątką obrońców.

Amerykanie zdecydowali się rozpocząć pięć ostatnich meczów 2025 roku w systemie 3-4-3, w którym znacznie poprawili swoją formę, zdobywając cztery zwycięstwa i remis z rywalami, którzy również znajdą się w stawce Mistrzostw Świata 2026.

Następnie w marcu, w meczach przeciwko Belgii i Portugalii – będących stopniowym podniesieniem poprzeczki w stosunku do jesiennych spotkań – Pochettino eksperymentował z powrotem do ustawienia 4-2-3-1, które przez większość jego kariery trenerskiej stanowiło jego strefę komfortu, i zakończyło się to dość wyraźną porażką.

Nie oznacza to, że kadra Pochettino będzie stosować ustawienie 3-4-3 w każdym meczu. Jednak dobór składu wyraźnie pokazuje, że uważa on, iż musi to być dla niego opcja taktyczna – nawet w meczach, w których może być ograniczony brakiem jednego lub dwóch środkowych obrońców z powodu drobnych kontuzji lub zawieszeń za kartki.

Pochettino, jakiego znamy

Wreszcie, ta lista sugeruje, że Pochettino prawdopodobnie oprze się na głównych zasadach swojej agresywnej, nastawionej na szybkie przejścia tożsamości taktycznej, która definiowała większość jego kariery trenerskiej na poziomie klubowym, zamiast przyjąć bardziej ostrożne podejście na etapie, który w piłce międzynarodowej bywa pełen kalkulacji.

Powołanie jedynie jednego prawdziwego defensywnego pomocnika w osobie Tylera Adamsa oraz kilku zawodników o bardziej ofensywnym nastawieniu jest najwyraźniejszym sygnałem. Odnosi się wrażenie, że jeśli Adams będzie niedostępny, Pochettino może po prostu zdecydować się próbować strzelać więcej bramek niż rywale, zamiast prosić kogoś innego o wypełnienie swojej zwyczajowej roli „szóstki".

Odzwierciedla to jego CV w europejskiej piłce klubowej, z przystankami w Southampton, Espanyolu, Tottenhamie, Paris St.-Germain i Chelsea. I trudno winić Pochettino za trzymanie się tego, co zna, skoro zdobył dzięki temu status legendy klubowej w Spurs, gdzie w 2019 roku dotarł do finału Ligi Mistrzów UEFA.

Jednak w ostatnim czasie przynosi to coraz mniej owoców, nawet jeśli jego odejście z Chelsea po sezonie 2023-24 nastąpiło właśnie wtedy, gdy wydawał się budować momentum i zdobywać sympatię kibiców. A ryzyko jest dość oczywiste – obnażone wielokrotnie, a w szczególności po marcowej porażce 2:5 z Belgią.