Była wiceprezydent Kamala Harris mówi, że przeszła dziewięciogodzinną rozmowę kwalifikacyjną, aby zdobyć to stanowisko – ale nie mogła uciec przed „depresją złotego medalu" nawet gdy wygrała

Osoby poszukujące pracy narzekają na „duchy rekrutacyjne", pięć rund rozmów kwalifikacyjnych i żmudne testy umiejętności – jednak nawet wybitni liderzy nie są wolni od tych prób. Prezes Google, Sundar Pichai, przeszedł przez dziewięć rozmów kwalifikacyjnych i podchwytliwe pytanie, zanim zdobył stanowisko SVP product managera w firmie o wartości 4,5 biliona dolarów. Podobnie była wiceprezydent Stanów Zjednoczonych Kamala Harris ujawniła intensywny proces, przez który przeszła, aby zdobyć upragnioną pracę w Białym Domu. 

„Kiedy byłam weryfikowana pod kątem stanowiska wiceprezydenta, miałam dziewięciogodzinną rozmowę z prawnikiem, który przeglądał wszystko" – wspominała Harris w podcaście Diary of a CEO w ubiegłym roku. „Moje podatki, moja historia zawodowa, wszystko."

Harris bez wątpienia miała odpowiednie kwalifikacje zawodowe, by objąć to stanowisko. Przez dwie kadencje pełniła funkcję prokuratora okręgowego San Francisco, przez sześć lat była prokuratorem generalnym Kalifornii, a przez cztery lata senatorem USA ze Złotego Stanu. W obszarze Zatoki San Francisco zapisała się w historii jako pierwsza kobieta wybrana na stanowisko prokuratora okręgowego San Francisco oraz pierwsza kobieta, pierwsza Afroamerykanka i pierwsza osoba pochodzenia południowoazjatyckiego na stanowisku prokuratora generalnego stanu. Z dziesięcioleciami doświadczenia w administracji rządowej spełniała wszystkie wymogi, by zostać 49. wiceprezydentem – jednak proces selekcji wykraczał daleko poza same kwalifikacje. 

„Będąc zarówno w roli osoby przeprowadzającej rozmowę, jak i kandydata, w ostatecznym rozrachunku chodzi przede wszystkim o chemię" – wyjaśniła Harris. „Bo w momencie, gdy odbywa się ta rozmowa, zazwyczaj lista kandydatów została już zawężona do około trzech osób. Cała weryfikacja została więc przeprowadzona.

„Następnie chodzi o to, żeby usiąść i po prostu podjąć decyzję, ponieważ będzie to partnerstwo" – kontynuowała. „I musi być tak, że czujesz, że możesz komuś zaufać, że możesz z nim pracować, że robisz to z tych samych powodów."

Niezależnie od tego, czy wygrywa, czy przegrywa, doświadcza „depresji złotego medalu"

Oczywiście Harris dostała tę pracę. Jednak szybko zdała sobie sprawę, że nawet zwycięstwo może nieść ze sobą własną pustkę – czyli „depresję złotego medalu". To uczucie depresji, lęku i pustki po ważnych wydarzeniach zawodowych, które pojawia się niezależnie od wyniku.

Ostatnim razem doświadczyła tego, gdy stanęła twarzą w twarz z obecnym prezydentem Donaldem Trumpem w wyborach prezydenckich w USA w 2024 roku, mając mniej niż cztery miesiące na kampanię. Wiceprezydent miała wiele do nadrobienia w kwestii straconego czasu – przemierzała kraj w ramach wizyt kampanijnych, przygotowywała się do zaciętych debat i starała się rozbudzić entuzjazm wśród przygnębionej bazy wyborców. Gdy ostatecznie przegrała z Trumpem, pojawiła się depresja złotego medalu. 

„Trwało to przez wiele dni" – powiedziała Harris, porównując tę stratę do „kończyny fantomowej". „Trudno mi było pogodzić się z tym, że nie możemy już nic z tym zrobić."

Ale nie był to pierwszy raz, gdy tego doświadczyła. Wyjaśniła, że adrenalina związana z przełomowymi momentami wysokiej stawki nie opada nawet po zakończeniu tych wielkich wydarzeń, pozostawiając nagłą pustkę, gdy intensywność ustępuje – nawet gdy wygrywa. Podobnie jak prezesi i założyciele firm, którzy mówią, że czuli pustkę po osiągnięciu IPO. 

„Twoje ciało jest fizycznie przyzwyczajone do czegoś, co nagle się zatrzymuje, i to mi się przydarzyło za każdym razem, gdy startowałam i [wygrywałam]" – powiedziała Harris. „Bo przez cały czas funkcjonowałaś w bardzo rywalizacyjnym trybie, to walka lub ucieczka, a adrenalina narasta, narasta, narasta."

Wersja tego artykułu została opublikowana na Fortune.com 31 października 2025 roku.

Ten artykuł pierwotnie ukazał się na Fortune.com