Είναι σπάνιο να ακούς δημοσίως τη φράση «νέα παγκόσμια τάξη» στον μετα-πανδημικό κόσμο, όπου οι παγκοσμιοποιητές απέτυχαν τελικά να υλοποιήσουν το εντυπωσιακό τους πραξικόπημα μέσω του covid.  Το 2020, ήταν παντού στα μέσα ενημέρωσης καυχώμενοι για την ανάληψη εξουσίας· χαίρονταν για τις τεράστιες γεωπολιτικές και οικονομικές αλλαγές που θα έφερνε η «4η Βιομηχανική Επανάσταση».  Σήμερα, αυτές οι έννοιες μόλις και ψιθυρίζονται πίσω από κλειστές πόρτες. 

Ο κορυφαίος παγκοσμιοποιητής και Πρωθυπουργός του Καναδά Mark Carney, ωστόσο, δεν έλαβε το σχετικό σημείωμα.  Οι πολιτικές πρωτοβουλίες του στον μεγάλο λευκό βορρά είναι ίσως ακόμα πιο αυταρχικές από εκείνες του Justin Trudeau και πιο ύπουλες.  Ο Καναδάς βαδίζει ταχύτατα προς το να γίνει ένα αφυπνισμένο ορουελικό εφιαλτικό κράτος, και αυτό θέτει τη χώρα σε άμεση πορεία σύγκρουσης με τις ΗΠΑ. 

Ο Carney συνεχίζει τις προσπάθειές του να απομακρυνθεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες και να ευθυγραμμιστεί με την Ευρώπη.  Σε δηλώσεις που έκανε τις τελευταίες δύο εβδομάδες, ο Carney υποστήριξε ότι οι χώρες μεσαίας ισχύος δεν πρέπει να ανταγωνίζονται για την εύνοια της Αμερικής.

Ο Carney ισχυρίζεται ότι ο Καναδάς και η Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν συνολικό πληθυσμό που υπερβαίνει κατά διπλάσιο εκείνον των Ηνωμένων Πολιτειών, μια οικονομία παρόμοιου μεγέθους και έναν συλλογικό αμυντικό προϋπολογισμό διπλάσιο εκείνου της Κίνας.  Είπε επίσης ότι μικρότερα έθνη μπορούν να πολλαπλασιάσουν τη δύναμή τους συνεργαζόμενα με «ομοϊδεάτες συμμάχους» (δηλαδή, ακροαριστερές παγκοσμιοποιητικές κυβερνήσεις).  

Ο Πρωθυπουργός ισχυρίζεται ότι ο Καναδάς και η Ευρώπη αποτελούν μια «δύναμη για το καλό» που υπερασπίζεται αξίες όπως τα ανθρώπινα δικαιώματα, η αξιοπρέπεια και ο πλουραλισμός.  Σε αντίθεση με τις ΗΠΑ;  Ο Carney έχει εκφράσει ρητά την εχθρότητά του προς την αξιοκρατία, τον εθνικισμό και τα συντηρητικά ιδεώδη των ΗΠΑ.  Αυτός είναι ο κύριος λόγος για τον οποίο η Διοίκηση Trump έχει στοχοποιήσει τον Καναδά με δασμούς.  Ο αφυπνισμένος αυταρχισμός του Καναδά γίνεται σοβαρό πρόβλημα για τη Βόρεια Αμερική στο σύνολό της.  

Γιατί να δώσεις οικονομικό πλεονέκτημα σε μια ξένη κυβέρνηση που θέλει να καταστρέψει όλα όσα υπερασπίζεσαι;  

Σε απάντηση, ο Carney αναζητά να ενώσει δυνάμεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση με όραμα για μια «νέα παγκόσμια τάξη» που αποκλείει εντελώς τις ΗΠΑ.  

«Η νέα παγκόσμια τάξη θα χτιστεί ξεκινώντας από την Ευρώπη... Ο Καναδάς είναι η πιο ευρωπαϊκή από τις μη ευρωπαϊκές χώρες. Μεταμορφώνουμε τη συνεργασία μας με την Ευρώπη.»

Αυτή η ρητορική βοηθά να εξηγηθεί γιατί οι καναδικοί εκπρόσωποι απουσίαζαν παραδόξως από τις πρόσφατες εμπορικές διαπραγματεύσεις και γιατί ο Καναδάς είναι το μόνο έθνος στους G7 που βιώνει ύφεση.  Ορισμένοι Καναδοί αρχίζουν να αναρωτιούνται αν ο Carney προσπαθεί σκόπιμα να σαμποτάρει οποιαδήποτε δυνητική συμφωνία που θα τερμάτιζε τις εμπορικές διαφορές με τις ΗΠΑ;  Η απάντηση φαίνεται να είναι «ναι», υπονομεύει τις διαπραγματεύσεις απλώς μη εμφανιζόμενος.

Η ιδέα ότι ο Καναδάς και η Ευρώπη θα μπορέσουν να σχηματίσουν μια αντι-οικονομία απέναντι στις ΗΠΑ αγνοεί το γεγονός ότι οι ΗΠΑ αντιπροσωπεύουν το 30% των παγκόσμιων καταναλωτικών δαπανών.  Καμία άλλη χώρα δεν πλησιάζει.  Ακόμα και με τις δυσκολίες του πληθωρισμού, οι αμερικανικές καταναλωτικές αγορές είναι σαφής κινητήρια δύναμη του παγκόσμιου εμπορίου και δεν υπάρχει υποκατάστατο.  

Η ιδέα μιας κοινής εναλλακτικής Καναδά/ΕΕ αγνοεί επίσης το γεγονός ότι αυτές οι χώρες είναι σε μεγάλο βαθμό σοσιαλιστικές, πράγμα που σημαίνει ότι οι πληθυσμοί τους καταπιέζονται από υψηλούς φόρους, συντριπτική γραφειοκρατία και κανονισμούς που σκοτώνουν τις μικρές επιχειρήσεις.  Ακόμα και αν αυτές οι χώρες συνεργαστούν, δεν θα έχουν ποτέ την επιχειρηματική ορμή που απαιτείται για να οδηγήσουν ανάπτυξη.  Είναι χαμένη υπόθεση που θα βυθιστεί ολοένα και περισσότερο στον πλήρη κομμουνισμό ως τρόπο αντιστάθμισης.    

Οι εμπορικές και δασμολογικές διαπραγματεύσεις του Donald Trump επιδίωξαν να διορθώσουν τις άδικες ανισορροπίες που δημιουργήθηκαν από τη NAFTA επί Bill Clinton και George H.W. Bush.  Αυτή η συμφωνία δημιούργησε τον κύριο κόμβο σύνδεσης για την παγκοσμιοποίηση της αμερικανικής οικονομίας και ήταν το τελευταίο καρφί στο φέρετρο της αμερικανικής μεταποίησης.  Τόσο ο Καναδάς όσο και το Μεξικό εμπλουτίστηκαν σημαντικά από την εμπορική ώθηση και οι διασυνοριακές επενδύσεις τριπλασιάστηκαν ενώ οι θέσεις εργασίας στην παραγωγή έφευγαν από τις ΗΠΑ.

Ο τελικός στόχος της παγκοσμιοποίησης είναι σαφής μέσα από τις εμπορικές συμφωνίες που δημιουργούν οι παγκοσμιοποιητές:  Ο στόχος είναι η τεχνητή διεθνής αναδιανομή πλούτου, αναγκάζοντας τις κορυφαίες οικονομίες να εγκαταλείψουν τα πλεονεκτήματά τους υπέρ μικρότερων οικονομιών.  Με άλλα λόγια, οι πλούσιες χώρες υποβαθμίζονται σταδιακά για να εξισωθούν με τον χαμηλότερο κοινό παρονομαστή.

Όσο περισσότερο οι ΗΠΑ επιδιώκουν να μιμηθούν ευρωπαϊκά μοντέλα, τόσο περισσότερο η οικονομία υποχωρεί.  Το ίδιο θα συμβεί και στον Καναδά.  Η χώρα διαθέτει τα μέσα για να είναι πολύ πιο ανεξάρτητη και αυτάρκης, αλλά αυτό θα απαιτούσε δραματική αλλαγή στην εθνική ηγεσία (ένα συντηρητικό και φιλοεπιχειρηματικό καθεστώς).  Δεν φαίνεται να πρόκειται να συμβεί σύντομα, και έτσι, ο Καναδάς αντιμετωπίζει μια μακρά και επίπονη πορεία προς την οικονομική λήθη.