Wyniki Pakatanu w Johorze zależą od stosunku jeden do pięciu — Phar Kim Beng

6 LIPCA — Polityki wyborczej w Johor nie można zrozumieć wyłącznie poprzez przemówienia wyborcze, manifesty partyjne czy arytmetykę okręgów wyborczych. W Johor działa inna arytmetyka, która rzadko pojawia się w oficjalnych statystykach, ale w głęboki sposób wpływa na nastroje polityczne.

Jest to stosunek jeden do pięciu.

Na każdego malezyjskiego Chińczyka pracującego w Singapurze może przypadać nawet pięciu dorosłych członków gospodarstwa domowego w Johor, którzy bezpośrednio lub pośrednio zależą od tego strumienia dochodów. Rodzice, dziadkowie, młodsi bracia i siostry, bezrobotni krewni oraz członkowie rodziny o nieregularnych zarobkach często polegają na przekazach pieniężnych lub pomocy finansowej przesyłanej z powrotem zza Causeway.

Ta rzeczywistość nie jest ani błyskotliwa, ani łatwa.

Wbrew powszechnym założeniom, bardzo niewielu Malezyjczyków dojeżdżających do pracy lub pracujących w Singapurze postrzega takie rozwiązanie jako godne zazdrości życie. Wczesne poranne wyjazdy, długie kolejki imigracyjne, rosnące koszty transportu i emocjonalny dystans od rodzin nakładają ciężkie brzemię, które kumuluje się na przestrzeni lat.

Wielu wyjeżdża z domu przed świtem i wraca po zachodzie słońca.

Niektórzy spędzają więcej godzin na jawie w Singapurze niż w domach, które nadal finansują w Johor.

Taki układ trwa nie dlatego, że jest pożądany, ale dlatego, że jest konieczny.

Dla wielu malezyjskich chińskich gospodarstw domowych w Johor decyzja o podjęciu pracy w Singapurze jest mniej indywidualnym wyborem, a bardziej zbiorową strategią rodzinną na przetrwanie ekonomiczne i awans społeczny.

Dostępne w Singapurze wynagrodzenia mogą być kilkukrotnie wyższe niż za równoważną pracę w Johor, nawet po uwzględnieniu kursów walut, kosztów transportu i utrzymania.

Ta różnica w dochodach po cichu kształtuje strukturę społeczną Johor od dziesięcioleci.

Całe społeczności w okręgach rozciągających się od Johor Bahru do Kulai, od Skudai do Pontian, obejmują gospodarstwa domowe, których sytuacja ekonomiczna pozostaje związana z możliwościami zatrudnienia w Singapurze.

Społeczność malezyjskich Chińczyków w Johor doświadcza zatem polityki inaczej niż wiele innych okręgów wyborczych w Malezji.

Kwestie związane z wynagrodzeniami, dostępnością mieszkań, możliwościami edukacyjnymi, transportem publicznym, dostępem do opieki zdrowotnej i wahaniami walut nie są abstrakcyjnymi kwestiami politycznymi. Wpływają one natychmiast i bezpośrednio na budżety domowe.

Gdy wartość malezyjskiego ringgita spada, wiele gospodarstw domowych korzysta z silniejszej siły nabywczej generowanej przez zarobki w dolarach singapurskich.

Jednak gdy ceny mieszkań w Johor gwałtownie rosną, te same rodziny mogą czuć się uwięzione między rosnącymi kosztami a ograniczonymi możliwościami dla młodszych pokoleń szukających sposobu na usamodzielnienie się lokalnie.

Właśnie tutaj partie polityczne, w tym Pakatan Harapan, muszą uważniej docenić psychologię diaspory.

Malezyjska chińska diaspora to nie tylko blok wyborczy.

To ekosystem ekonomiczny.

Jej członkowie są jednocześnie pracownikami w Singapurze, podatnikami w Malezji, właścicielami domów w Johor i wyborcami w malezyjskich wyborach.

Wielu z nich zachowuje silne więzi emocjonalne z Malezją, nawet zarabiając na życie gdzie indziej.

Założenie, że można ich zmobilizować wyłącznie poprzez retorykę polityczną, błędnie rozumie ich priorytety.

Zapewnienie kompetentnego rządzenia ma większe znaczenie.

Przewidywalność instytucjonalna ma większe znaczenie.

Efektywne usługi publiczne mają większe znaczenie.

Dostępne cenowo mieszkania mają większe znaczenie.

Zdolność do tworzenia wysokiej jakości miejsc pracy w Johor ma największe znaczenie.

Sukces Johor nie może w nieskończoność opierać się na eksporcie siły roboczej przez Causeway, niezależnie od tego, jak korzystne było to rozwiązanie dla wielu rodzin.

Dojrzała gospodarka ostatecznie dąży do przyciągania talentów, a nie do uzależnienia się od ich wysyłania za granicę.

Rozwój Specjalnej Strefy Ekonomicznej Johor-Singapur stanowi pod tym względem ważną szansę.

Jeśli zostanie pomyślnie wdrożona, może stworzyć możliwości zatrudnienia o wyższej wartości, które pozwolą większej liczbie mieszkańców Johor pozostać bliżej swoich rodzin, jednocześnie nadal ciesząc się międzynarodowo konkurencyjnymi dochodami.

Partie polityczne, które rozumieją to dążenie, mają większe szanse na sukces wyborczy.

Te, które to ignorują, ryzykują całkowite niezrozumienie Johor.

Ta lekcja wykracza poza Johor.

Wielkie społeczności malezyjskie zamieszkują Singapur, Australię, Wielką Brytanię i inne części świata.

Diaspora wnosi wkład finansowy, intelektualny i zawodowy do Malezji, nawet mieszkając za granicą.

Ich perspektywy coraz bardziej kształtują opinie krewnych i społeczności w kraju.

Polityka w XXI wieku nie może być zatem ograniczana granicami geograficznymi.

Polityka diaspory to polityka krajowa.

Dla Pakatan Harapan, tak jak dla każdej głównej koalicji w Malezji, sukces wyborczy zależy mniej od haseł, a bardziej od wykazania, że Malezja może stać się krajem, w którym obywatele wybierają pozostanie, zamiast czuć się zmuszeni do wyjazdu.

Stosunek jeden do pięciu to nie tylko obserwacja demograficzna.

To przypomnienie o poświęceniu.

Za każdym pracownikiem przekraczającym Causeway każdego ranka często kryje się całe gospodarstwo domowe mające nadzieję na bezpieczeństwo, stabilizację i lepszą przyszłość.

Każda koalicja polityczna, która rozumie tę rzeczywistość, lepiej zrozumie Johor.

Każda koalicja, która to zignoruje, może odkryć, że elektorat rozumie ten stan o wiele lepiej niż politycy starający się nim rządzić.

* Phar Kim Beng jest profesorem studiów nad ASEAN i dyrektorem Instytutu Internacjonalizacji i Studiów nad ASEAN, Międzynarodowego Uniwersytetu Islamskiego w Malezji.

** Jest to osobista opinia autora lub publikacji i niekoniecznie reprezentuje poglądy Malay Mail.